Η διαχείριση του νερού στη Ναυπακτία μπροστά σε μια σημαντική επιλογή

 

Η αναγκαιότητα της συνένωσης, ο δημόσιος χαρακτήρας του νερού και η ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές

Η συζήτηση που έχει ανοίξει για την ενδεχόμενη ένταξη της ΔΕΥΑ Ναυπακτίας στην ΕΥΔΑΠ αποτελεί μια σημαντική στιγμή για το μέλλον της περιοχής μας. Δεν πρόκειται απλώς για μια διοικητική μεταβολή ή για μια προσπάθεια οικονομικής εξυγίανσης μιας δημοτικής επιχείρησης. Πρόκειται για μια επιλογή που συνδέεται άμεσα με την ποιότητα ζωής των πολιτών, την προστασία του περιβάλλοντος, την αξιοποίηση των υδάτινων πόρων και τις αναπτυξιακές προοπτικές του τόπου.

Το νερό δεν είναι ένα συνηθισμένο εμπορικό προϊόν. Είναι κοινωνικό αγαθό, αναντικατάστατος φυσικός πόρος και βασική προϋπόθεση της ανθρώπινης ζωής. Η καθολική πρόσβαση σε επαρκές, ασφαλές και οικονομικά προσιτό νερό αποτελεί θεμελιώδη κοινωνική ανάγκη.

Ακριβώς γι' αυτό, η διαχείρισή του απαιτεί σοβαρότητα, επιστημονικό σχεδιασμό, επαρκείς οικονομικούς πόρους και μακροχρόνια στρατηγική.

Το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι μόνο ποιος διαχειρίζεται το νερό, αλλά με ποιους όρους, με ποιες εγγυήσεις και προς όφελος ποιων.

Η ανάγκη υπέρβασης ενός κατακερματισμένου συστήματος

Η διαχείριση των υδάτινων πόρων στη χώρα μας χαρακτηρίζεται επί δεκαετίες από πολυδιάσπαση αρμοδιοτήτων, διαφορετικές διοικητικές δυνατότητες και συχνά ανεπαρκή χρηματοδότηση.

η Ναυπακτία αποτελεί ήδη έναν από τους βασικούς
συντελεστές της υδροδότησης της Αττικής, είναι εύλογο
 να διεκδικεί και μια θέση στον αναπτυξιακό
σχεδιασμό της ΕΥΔΑΠ που θα ανταποκρίνεται
σε αυτή τη συμβολή.

Οι δημοτικές επιχειρήσεις ύδρευσης και αποχέτευσης επιτέλεσαν αναμφισβήτητα σημαντικό έργο. Δημιούργησαν υποδομές, επέκτειναν τα δίκτυα και εξυπηρέτησαν τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών.

Ωστόσο, οι συνθήκες έχουν αλλάξει.

Η κλιματική κρίση, οι αυξανόμενες ανάγκες ύδρευσης, το υψηλό ενεργειακό κόστος, η γήρανση των δικτύων, οι απώλειες νερού και οι ολοένα αυστηρότερες απαιτήσεις ποιότητας δημιουργούν προκλήσεις που δεν είναι εύκολο να αντιμετωπιστούν από μικρούς και οικονομικά περιορισμένους οργανισμούς.

Η συνένωση δυνάμεων, η συγκέντρωση τεχνογνωσίας, οι οικονομίες κλίμακας και η δυνατότητα υλοποίησης μεγάλων επενδυτικών προγραμμάτων αποτελούν ουσιαστικά επιχειρήματα υπέρ μιας νέας οργανωτικής προσέγγισης.

Δεν είναι αυτονόητο ότι η διατήρηση της σημερινής διοικητικής αυτοτέλειας εξασφαλίζει και την καλύτερη δυνατή εξυπηρέτηση των πολιτών.

Η πραγματική αυτοδιοικητική ευθύνη δεν εξαντλείται στη διατήρηση οργανωτικών σχημάτων. Συνδέεται πρωτίστως με τη δυνατότητα παροχής ποιοτικών, αξιόπιστων και οικονομικά βιώσιμων υπηρεσιών.

Η δέσμευση για τον δημόσιο χαρακτήρα του νερού

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η ρητή δέσμευση του Πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη και του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρου Παπασταύρου, ότι η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ δεν πρόκειται να ιδιωτικοποιηθούν ούτε να περάσουν σε ιδιωτικά συμφέροντα.

Η διαβεβαίωση αυτή αποτελεί κεντρικό στοιχείο της κυβερνητικής μεταρρύθμισης και οφείλει να αντιμετωπιστεί ως συγκεκριμένη πολιτική δέσμευση, η τήρηση της οποίας πρέπει να διασφαλίζεται θεσμικά και να ελέγχεται διαρκώς.

Η συνένωση δημοτικών επιχειρήσεων με έναν μεγαλύτερο, δημόσια ελεγχόμενο οργανισμό δεν ταυτίζεται από μόνη της με ιδιωτικοποίηση.

Από την άλλη πλευρά, η διατήρηση του δημόσιου ελέγχου πρέπει να συνοδεύεται από ουσιαστικές εγγυήσεις κοινωνικής λογοδοσίας, διαφάνειας και προστασίας των καταναλωτών.

Η θέση υπέρ της συνένωσης δεν μπορεί και δεν πρέπει να εκληφθεί ως αποδοχή οποιασδήποτε μορφής μελλοντικής ιδιωτικοποίησης του νερού.

Η προοπτική ένταξης στην ΕΥΔΑΠ μπορεί να προσφέρει
πρόσβαση σε οργανωμένη τεχνική υποστήριξη,
εξειδικευμένο προσωπικό, μεγαλύτερες χρηματοδοτικές
 δυνατότητες και ενιαίο επενδυτικό σχεδιασμό.

Το νερό οφείλει να παραμείνει δημόσιο και κοινωνικό αγαθό, με την Πολιτεία να έχει την ευθύνη διασφάλισης της καθολικής πρόσβασης σε αυτό.

Η ιδιαίτερη περίπτωση της Ναυπακτίας

Η Ναυπακτία είναι ένας δήμος με ιδιαίτερα γεωγραφικά χαρακτηριστικά, εκτεταμένο ορεινό όγκο, πολυάριθμους μικρούς οικισμούς και διαφορετικές ανάγκες ύδρευσης και αποχέτευσης.

Οι ανάγκες αυτές απαιτούν επενδύσεις που δεν περιορίζονται μόνο στην πόλη της Ναυπάκτου, αλλά εκτείνονται σε ολόκληρο τον δήμο.

Η προοπτική ένταξης στην ΕΥΔΑΠ μπορεί να προσφέρει πρόσβαση σε οργανωμένη τεχνική υποστήριξη, εξειδικευμένο προσωπικό, μεγαλύτερες χρηματοδοτικές δυνατότητες και ενιαίο επενδυτικό σχεδιασμό.

Παράλληλα, η δυνατότητα κρατικής επιχορήγησης σημαντικού μέρους των υφιστάμενων οφειλών ηλεκτρικής ενέργειας συνιστά ουσιαστικό οικονομικό κίνητρο.

Δεν πρέπει όμως το κίνητρο αυτό να αποτελέσει το μοναδικό κριτήριο της απόφασης.

Οι υδάτινοι πόροι, οι λεκάνες απορροής, τα υδρολογικά  συστήματα  και οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις δεν ακολουθούν τα όρια των δήμων. Χρειάζονται ευρύτερο σχεδιασμό, συντονισμό, επιστημονική τεκμηρίωση και διαρκείς επενδύσεις. Η Ναυπακτία έχει ανάγκη από σύγχρονες και αξιόπιστες υποδομές και όχι απλώς από τη διατήρηση υφιστάμενων διοικητικών σχημάτων ως αυτοσκοπό.

Η συνένωση πρέπει να αξιολογηθεί με ορίζοντα δεκαετιών και όχι με αποκλειστικό γνώμονα την αντιμετώπιση των σημερινών οικονομικών υποχρεώσεων.

Οι αναγκαίες εγγυήσεις

Η επιλογή της συνένωσης μπορεί να στηριχθεί σε μια σαφή και τεκμηριωμένη συμφωνία, η οποία θα εξασφαλίζει:

• Τη διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα και του δημόσιου ελέγχου των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης.

• Την πλήρη και αντικειμενική αποτίμηση της περιουσίας της ΔΕΥΑΝ και την προστασία των οικονομικών συμφερόντων του Δήμου.

• Τη διαμόρφωση συγκεκριμένου επενδυτικού προγράμματος για το σύνολο της Ναυπακτίας, με ιδιαίτερη μέριμνα για τις ορεινές και απομακρυσμένες κοινότητες.

• Τη διαφάνεια στην τιμολογιακή πολιτική, με στόχο το οικονομικά προσιτό νερό και την αποτροπή αδικαιολόγητων επιβαρύνσεων.

• Την προστασία των ολίγων εργαζομένων και την αξιοποίηση της εμπειρίας και της γνώσης τους.

• Την ουσιαστική συμμετοχή της τοπικής αυτοδιοίκησης στον σχεδιασμό και στην παρακολούθηση των έργων και των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Οι εγγυήσεις αυτές δεν αποτελούν επιχειρήματα εναντίον της συνένωσης. Αντίθετα, αποτελούν προϋποθέσεις για να αποκτήσει η μεταρρύθμιση συγκεκριμένο αναπτυξιακό και κοινωνικό περιεχόμενο.

Να δούμε το μέλλον πέρα από τα σημερινά διοικητικά όρια

Η διαχείριση του νερού δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά μέσα στα στενά διοικητικά όρια κάθε δήμου.

Οι υδάτινοι πόροι, οι λεκάνες απορροής, τα υδρολογικά συστήματα και οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις δεν ακολουθούν τα όρια των δήμων.

Χρειάζονται ευρύτερο σχεδιασμό, συντονισμό, επιστημονική τεκμηρίωση και διαρκείς επενδύσεις.

Η συνεργασία με έναν μεγαλύτερο δημόσια ελεγχόμενο οργανισμό μπορεί να αποτελέσει εργαλείο για την επίτευξη αυτών των στόχων, εφόσον διασφαλίζεται η ισότιμη αντιμετώπιση των τοπικών κοινωνιών.

Η Ναυπακτία έχει ανάγκη από σύγχρονες και αξιόπιστες υποδομές και όχι απλώς από τη διατήρηση υφιστάμενων διοικητικών σχημάτων ως αυτοσκοπό.

Μια επιλογή ευθύνης για το αύριο

Η ενδεχόμενη συνένωση της ΔΕΥΑΝ με την ΕΥΔΑΠ δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα από προκαταλήψεις, πολιτικές αντιπαραθέσεις ή λογικές διατήρησης διοικητικών κεκτημένων.

Οφείλει να αποτελέσει αντικείμενο ανοιχτού και τεκμηριωμένου διαλόγου, με πλήρη παρουσίαση των οικονομικών στοιχείων, των υποχρεώσεων και των μελλοντικών δυνατοτήτων.

Η προοπτική μιας μεγαλύτερης, τεχνικά ισχυρότερης και οικονομικά αποτελεσματικότερης δημόσιας διαχείρισης αξίζει να εξεταστεί σοβαρά και με θετική διάθεση.

Η συνένωση μπορεί να αποτελέσει αναγκαίο βήμα εκσυγχρονισμού, υπό την προϋπόθεση ότι θα υπηρετεί τον πολίτη και όχι απλώς τη διοικητική αναδιάρθρωση.

Γιατί τελικά το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι να παραμείνουν τα πράγματα όπως τα γνωρίζουμε, αλλά να εξασφαλίσουμε ότι οι επόμενες γενιές θα διαθέτουν επαρκές, ασφαλές, ποιοτικό και οικονομικά προσιτό νερό.

Με δημόσιο έλεγχο, κοινωνική ευθύνη, διαφάνεια και μακροχρόνιο σχεδιασμό.

Αυτή πρέπει να είναι η αδιαπραγμάτευτη βάση οποιασδήποτε μεταρρύθμισης.

Η Ναυπακτία δεν είναι ένας τυχαίος εταίρος της ΕΥΔΑΠ — Είναι ήδη μέρος του υδροδοτικού της συστήματος

Υπάρχει, ωστόσο, μια ιδιαίτερα σημαντική παράμετρος που δεν πρέπει να απουσιάζει από τη δημόσια συζήτηση.

Η Ναυπακτία δεν είναι απλώς μια περιοχή που καλείται σήμερα να εξετάσει τη συνένωση της δημοτικής της επιχείρησης με την ΕΥΔΑΠ. Είναι ένας τόπος που εδώ και δεκαετίες συμμετέχει ουσιαστικά στην εξασφάλιση του πολυτιμότερου φυσικού αγαθού για εκατομμύρια κατοίκους της Αττικής: του νερού.

Στην καρδιά της Ορεινής Ναυπακτίας, στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου, βρίσκεται το φράγμα του Ευήνου και η ομώνυμη τεχνητή λίμνη. Τα νερά του Ευήνου, μέσω μιας υπόγειας σήραγγας μήκους περίπου 29 χιλιομέτρων, μεταφέρονται στον ταμιευτήρα του Μόρνου, στη γειτονική Δωρίδα, και από εκεί ενισχύουν το μεγάλο υδροδοτικό σύστημα της Αθήνας.

Το ενιαίο υδροδοτικό σύστημα Ευήνου–Μόρνου αποτελεί τον βασικό κορμό τροφοδοσίας της ΕΥΔΑΠ.

Πρόκειται για μια πραγματικότητα με ιδιαίτερη ιστορική, αναπτυξιακή και κοινωνική σημασία.

Η Ναυπακτία έχει συνεισφέρει έναν πολύτιμο φυσικό πόρο στην κάλυψη των αναγκών της πρωτεύουσας, ενώ οι τοπικές κοινωνίες της ορεινής περιοχής έχουν βιώσει τις μεταβολές που επέφερε η κατασκευή των μεγάλων υδροδοτικών έργων στο φυσικό περιβάλλον και στην τοπική ζωή.

Είναι επομένως εύλογο να υποστηρίξουμε ότι η Ναυπακτία δικαιούται να προσδοκά μια ιδιαίτερη και ουσιαστική σχέση συνεργασίας με την ΕΥΔΑΠ.

Η ενδεχόμενη συνένωση της ΔΕΥΑΝ με την ΕΥΔΑΠ δεν θα πρέπει να αντιμετωπιστεί μόνο ως ένταξη μιας μικρότερης δημοτικής επιχείρησης σε έναν μεγαλύτερο οργανισμό, αλλά και ως ευκαιρία αναγνώρισης και αξιοποίησης μιας υφιστάμενης, ιστορικής σχέσης.

Μιας σχέσης που μπορεί να αποκτήσει συγκεκριμένο αναπτυξιακό περιεχόμενο μέσα από επενδύσεις σε σύγχρονα δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης, έργα προστασίας των υδάτινων πόρων, αναβαθμίσεις υποδομών και ιδιαίτερη μέριμνα για τους ορεινούς οικισμούς της Ναυπακτίας.

Δεν πρόκειται για διεκδίκηση προνομιακής μεταχείρισης σε βάρος άλλων περιοχών, αλλά για την αναγνώριση της πραγματικής συμβολής ενός τόπου στην εξυπηρέτηση ενός ευρύτερου κοινωνικού συνόλου.

Και εδώ ακριβώς αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία η ρητή κυβερνητική δέσμευση ότι το νερό θα παραμείνει δημόσιο αγαθό και ότι η ΕΥΔΑΠ δεν θα ιδιωτικοποιηθεί.

Γιατί οι υδάτινοι πόροι της Ναυπακτίας, που αξιοποιούνται για τις ανάγκες εκατομμυρίων πολιτών, πρέπει να συνεχίσουν να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον, με διαφάνεια, κοινωνικό έλεγχο και σεβασμό στο περιβάλλον και στις τοπικές κοινωνίες.

Αν η Ναυπακτία αποτελεί ήδη έναν από τους βασικούς συντελεστές της υδροδότησης της Αττικής, είναι εύλογο να διεκδικεί και μια θέση στον αναπτυξιακό σχεδιασμό της ΕΥΔΑΠ που θα ανταποκρίνεται σε αυτή τη συμβολή.

Η προτεινόμενη συνένωση μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία μιας νέας, αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας, με πραγματικό όφελος τόσο για τους δημότες της Ναυπακτίας όσο και για το σύνολο των καταναλωτών που εξυπηρετεί η ΕΥΔΑΠ.

Αντίρριο, τέλη της δεκαετίας του ’50 – Όταν η ζωή είχε άλλους ρυθμούς…

 

**Μια φωτογραφία, τέσσερις ναυτεργάτες, τέσσερα χαμόγελα και μια ολόκληρη εποχή που ζωντανεύει μπροστά μας…**

Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 1950, στο πορθμείο του Αντιρρίου. Στη γνωστή «χαβούζα» του ferry boat **«ΜΕΛΙΝΑ»**, τέσσερις άνθρωποι της θάλασσας, πιασμένοι από τα χέρια, απολαμβάνουν μια αυθόρμητη στιγμή χαλάρωσης και ευθυμίας, ίσως ανάμεσα σε δύο δρομολόγια.

Μόνο χαμόγελα, ανοιχτές αγκαλιές και η ανεπιτήδευτη χαρά ανθρώπων που ήξεραν να μοιράζονται τις μικρές απολαύσεις της καθημερινότητας.

Ήταν μια εποχή δύσκολη. Ο τόπος μας δεν γνώριζε την οικονομική ευμάρεια. Η ζωή απαιτούσε καθημερινό μόχθο, οι συνθήκες εργασίας ήταν σκληρές και το μεροκάματο δεν κερδιζόταν εύκολα. Οι άνθρωποι της θάλασσας, όπως και οι περισσότεροι κάτοικοι του Αντιρρίου, πάλευαν με τις δυσκολίες, με λιγοστά μέσα αλλά με αξιοπρέπεια και πείσμα.

Κι όμως, μέσα σε εκείνη τη λιτή καθημερινότητα, υπήρχε κάτι πολύτιμο: **η ζεστασιά των ανθρώπινων σχέσεων, η συντροφικότητα, το αυθόρμητο γέλιο, η αίσθηση πως κανείς δεν ήταν μόνος.**

Το πορθμείο δεν ήταν απλώς ένα πέρασμα από τη μια ακτή στην άλλη. Ήταν ένας ζωντανός κόσμος, δεμένος με την ιστορία και την οικονομία του τόπου. Ένας χώρος δουλειάς, γνωριμιών, μικρών καθημερινών ιστοριών, φιλιών και κοινών βιωμάτων.

Οι ναυτεργάτες δεν μοιράζονταν μόνο τις βάρδιες και τον κόπο. Μοιράζονταν τις αγωνίες, τις χαρές, τα πειράγματα, τις ελπίδες τους. Κι αυτές οι σχέσεις συχνά ξεπερνούσαν τα όρια της δουλειάς και γίνονταν δεσμοί ζωής.

Η φωτογραφία αυτή έχει μια ιδιαίτερη δύναμη. Δεν αποτυπώνει κάποιο σπουδαίο ιστορικό γεγονός. Καταγράφει κάτι φαινομενικά ασήμαντο, μα βαθιά ανθρώπινο: **τέσσερις εργαζόμενους που, έστω για μια στιγμή, αφήνουν πίσω την κούραση και χαίρονται ο ένας την παρουσία του άλλου.**

Και ίσως γι' αυτό να είναι τόσο πολύτιμη.

Γιατί η ιστορία ενός τόπου δεν γράφεται μόνο μέσα από μεγάλα γεγονότα, έργα και ημερομηνίες. Γράφεται και μέσα από τις καθημερινές στιγμές των απλών ανθρώπων, εκείνων που με τον ιδρώτα, το γέλιο και την παρουσία τους έδωσαν ζωή και χαρακτήρα στο Αντίρριο.

Σήμερα, κοιτάζοντας αυτή την εικόνα, δεν μπορούμε παρά να νιώσουμε μια γλυκιά νοσταλγία. Όχι γιατί το παρελθόν ήταν απαλλαγμένο από δυσκολίες ή γιατί όλα ήταν καλύτερα τότε. Αλλά γιατί μέσα στη φτώχεια και τις στερήσεις μπορούσαν να ανθίζουν σχέσεις ανθρώπινες, αυθεντικές, γεμάτες αλληλεγγύη.

**Ίσως τελικά ο πραγματικός πλούτος ενός τόπου να μην ήταν ποτέ μόνο όσα είχαν οι άνθρωποί του, αλλά κυρίως όσα μπορούσαν να μοιράζονται.**

Και τούτη η παλιά φωτογραφία, από τη «χαβούζα» του «ΜΕΛΙΝΑ», μας θυμίζει ακριβώς αυτό.

*Τέσσερις ναυτεργάτες, μια στιγμή χαράς, ένα Αντίρριο που άλλαξε με τα χρόνια, αλλά εξακολουθεί να ζει μέσα στις μνήμες και στις παλιές φωτογραφίες του.*

---

**Αντίρριο, τέλη δεκαετίας 1950.** Στη «χαβούζα» του φέρι μποτ «ΜΕΛΙΝΑ».

*Η ιστορική φωτογραφία (από το οικογενιακό μας αρχείο) έχει υποστεί ψηφιακή επεξεργασία με τη βοήθεια του ChatGPT, για τη βελτίωση της ευκρίνειάς της.*

**Αναζητώντας τα πρόσωπα και τις μνήμες του παλιού Αντιρρίου…**

Ποιοι άραγε είναι οι τέσσερις χαμογελαστοί ναυτεργάτες που φωτογραφήθηκαν στη «χαβούζα» του ferry boat «ΜΕΛΙΝΑ», στα τέλη της δεκαετίας του 1950;

Ίσως κάποιοι παλαιότεροι Αντιρριώτες να τους αναγνωρίζουν. Ίσως να είναι συγγενείς, φίλοι ή γνώριμοι των οικογενειών μας.

**Αν αναγνωρίζετε κάποιο από τα πρόσωπα, γνωρίζετε ονόματα ή θυμάστε ιστορίες από εκείνη την εποχή, μοιραστείτε τις μαζί μας στα σχόλια.**

το Αντίρριο μιας άλλης εποχής 

Κάθε όνομα, κάθε ανάμνηση, κάθε μικρή μαρτυρία είναι ένα πολύτιμο κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας.

**Γιατί οι φωτογραφίες διασώζουν τις εικόνες, αλλά οι άνθρωποι κρατούν ζωντανές τις ιστορίες τους.**

”Η ατραπός του εγώ ειμί¨

Αρχαίο Θέατρο Μακύνειας  
Τετάρτη 26 Αυγούστου ⏰ 20:00

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μακύνειας σε συνεργασία με την Δρώντων Κάθαρσις ΑΜΚΕ  και την Εφορεία Αρχαιοτήτων Αιτωλ/νιας Λευκάδας παρουσιάζει την παράσταση «Ίων του Ευριπίδη: ”Η ατραπός του εγώ ειμί”»

▪️Μία σύγχρονη σκηνική προσέγγιση του έργου «Ίων» του Ευριπίδη, ενός από τα πιο ιδιαίτερα και ανθρώπινα έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.  Στο επίκεντρο της παράστασης βρίσκεται η αναζήτηση της ταυτότητας, η ανάγκη του ανθρώπου να ανακαλύψει την καταγωγή του και να συμφιλιωθεί με το παρελθόν του. Μέσα από την ιστορία του Ίωνα, ενός νέου που μεγαλώνει χωρίς να γνωρίζει τους γονείς του, ξεδιπλώνεται ένα βαθιά συγκινητικό αφήγημα για την καταγωγή, την εγκατάλειψη, το τραύμα, τη μοίρα και την αναγνώριση.  Ο Ίων βαδίζει μια στενή ατραπό αυτογνωσίας, όπου η καταγωγή δεν είναι μόνο αίμα αλλά συνείδηση και το «Εγώ Ειμί» δεν δηλώνει εγωισμό, αλλά την αποκάλυψη της ύπαρξης μέσα στον κόσμο και τον λόγο των θεών.  Η παράσταση προσεγγίζει το αρχαίο κείμενο με σύγχρονη ματιά, διατηρώντας τον ποιητικό του χαρακτήρα, ενώ ταυτόχρονα αξιοποιεί τη σωματικότητα, τη μουσικότητα και τον ρυθμό, ώστε να δημιουργηθεί μια ζωντανή και άμεση θεατρική εμπειρία για το κοινό.

🔹Περίληψη έργου

Ο Ίων είναι ένα παιδί που γεννήθηκε κρυφά, μεγάλωσε χωρίς να ξέρει ποιος είναι.  Η Κρέουσα νέα κοπέλα τότε, βιάστηκε από τον θεό Απόλλωνα και γέννησε ένα παιδί κρυφά. Φοβήθηκε όμως και το εγκατέλειψε. Το Παιδί σώθηκε από τον ίδιο τον Απόλλωνα και το μεγάλωσε στους Δελφούς με τη φροντίδα της Πυθίας, χωρίς να γνωρίζει την καταγωγή του. Χρόνια μετά η Κρέουσα και ο σύζυγός της Ξούθος πηγαίνουν στους Δελφούς γιατί δεν μπορούν να κάνουν παιδιά. Ο χρησμός λέει στον Ξούθο ότι ο πρώτος που θα συναντήσει είναι ο γιός του – και αυτός είναι ο Ίων. Ο Ξούθος πιστεύει ότι είναι δικό του παιδί από παλιά περιπέτεια. Η Κρέουσα όμως δεν ξέρει την αλήθεια, ζηλεύει, θυμώνει και προσπαθεί να σκοτώσει τον Ίωνα. Στο τέλος με τη βοήθεια της Πυθίας αποκαλύπτεται η αλήθεια: Ο Ίων είναι δικός της γιός. Μάνα και παιδί αναγνωρίζονται. Παρουσιάζεται η Θεά Αθηνά συμβουλεύει την Κρέουσα να τον εγκαταστήσει στο θρόνο της Αθήνας και προφητεύει την γέννηση του Αχαιού και του Δώρου. Το έργο κλείνει με μια αίσθηση λύτρωσης.

 

🔹Συντελεστές

 

Μετάφραση Κειμένου: Τάσος Ρούσσος

Σκηνοθεσία: Ειρήνη Ευαγγελάτου

Σκηνογραφία: Κωνσταντίνος Τσούμας - Σοφία Σιδηροπούλου

Μελοποίηση Χορικών: Ανδρέας Καλαντζής

Επιμέλεια Κίνησης : Ειρήνη Ευαγγελάτου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Δημήτρης Καρασμαϊλης

Βοηθός Παραγωγής: Ιωάννα Σακούλη

Ήχος - Φως: Δημήτρης Ιωάννου

Ηχογράφηση- Στούντιο: Quarantena Studio

 

🔹Παίζουν

 

ΚΡΕΟΥΣΑ: Μπανιά Θάλεια

ΙΩΝΑΣ: Καρασμαϊλης Δημήτρης

ΕΡΜΗΣ: Χαμηλός Σπύρος

ΞΟΥΘΟΣ: Μελίστας Νίκος

ΓΕΡΟΝΤΑΣ: Κατσάμπας Γιώργος

ΔΟΥΛΟΣ: Σκαρπέντζος Δημήτρης

ΠΥΘΙΑ: Ταραμπίκου Βάσω

ΑΘΗΝΑ:Ευαγγελάτου Ειρήνη 

ΧΟΡΟΣ: Σταυροπούλου Αγγέλα, Καλαντζή Αρετή, Τσιώτα Σοφία, Καραλή Μάρθα, Φούντζουλα Μαριέττα, Μπανιά Θάλεια, Φούντζουλα Μελίνα, Μπανιά Κωνσταντίνα

«Ρεμπέτισσες-Φωνές που δε λύγισαν» Μια μαγευτική βραδιά στο Κάστρο Αντιρρίου

Το Φρούριο Αντιρρίου πλημμύρισε μουσική και συναίσθημα από τη μοναδική Iro Saia (Ηρώ Σαΐα)! 

Η παράσταση «Ρεμπέτισσες-Φωνές που δε λύγισαν» αποτελεί μια μουσική κατάδυση στον πλούτο του ρεμπέτικου τραγουδιού, μέσα από τις γυναίκες που το σημάδεψαν με τις φωνές, τις ζωές και τις προσωπικές τους ιστορίες.

Η Ηρώ Σαΐα, με την ιδιαίτερη ερμηνευτική της δύναμη, τη θεατρικότητα και την ευαισθησία της, γεφυρώνει το χθες με το σήμερα και αποτίει φόρο τιμής σε εμβληματικές μορφές του ρεμπέτικου: τη Ρόζα Εσκενάζυ, τη Μαρίκα Νίνου, τη Ρίτα Αμπατζή, τη Σωτηρία Μπέλλου, τη Στέλλα Χασκίλ, τη Σέβας Χανούμ, την Ιωάννα Γεωργακοπούλου και την Αγγέλα Παπάζογλου. Γυναίκες που τραγούδησαν με αλήθεια και τόλμη, αψήφησαν τις συμβάσεις της εποχής τους και άφησαν πίσω τους τραγούδια που εξακολουθούν να συγκινούν και να αφηγούνται ιστορίες πάθους, αγώνα, έρωτα και ελευθερίας.

Με σύγχρονες ενορχηστρώσεις, οι οποίες σέβονται το πρωτογενές μουσικό υλικό, και με μια ιδιαίτερη σκηνική αισθητική, οι «Ρεμπέτισσες» φέρνουν το ρεμπέτικο στο σήμερα και μετατρέπουν τη βραδιά σε ένα άτυπο «ευχαριστώ» προς τις γυναίκες που τραγούδησαν όσα συχνά δεν μπορούσαν να ειπωθούν.

Το κοινό -απ όλη τη Δυτική Ελλάδα- απόλαυσε αυτή τη μουσική βραδιά σε ένα δροσερό περιβάλλον, ενώ η φωτισμένη Γέφυρα και ο ιδιαίτερος φωτισμός του Κάστρου έδωσαν το γιορταστικό χρώμα της βραδιάς στην εκδήλωση, αποζημιώνοντας του θεατές.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε  με την υποστήριξη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αιτωλοακαρνανίας και Λευκάδας, σε διοργάνωση του  Δήμου Ναυπακτίας,  και του Πολιτιστικού Συλλόγου Αντιρρίου

Η Ηρώ Σαΐα στο Φρούριο Αντιρρίου στις 17 Αυγούστου Συναυλία αφιερωμένη στις γυναίκες που σημάδεψαν το ρεμπέτικο τραγούδι

 

Στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων για το καλοκαίρι του 2026, ο Δήμος Ναυπακτίας και ο Πολιτιστικός Σύλλογος

Αντιρρίου «Το Καστέλι» προσκαλούν το κοινό σε μία ξεχωριστή μουσική βραδιά με την Ηρώ Σαΐα, τη Δευτέρα, 17

Αυγούστου 2026, στις 21:00, στο Φρούριο Αντιρρίου. Η παράσταση «Ρεμπέτισσες-Φωνές που δε λύγισαν» αποτελεί

μια μουσική κατάδυση στον πλούτο του ρεμπέτικου τραγουδιού, μέσα από τις γυναίκες που το σημάδεψαν με τις φωνές,

τις ζωές και τις προσωπικές τους ιστορίες.

Η Ηρώ Σαΐα, με την ιδιαίτερη ερμηνευτική της δύναμη, τη θεατρικότητα και την ευαισθησία της, γεφυρώνει το χθες με το

σήμερα και αποτίει φόρο τιμής σε εμβληματικές μορφές του ρεμπέτικου: τη Ρόζα Εσκενάζυ, τη Μαρίκα Νίνου, τη Ρίτα

Αμπατζή, τη Σωτηρία Μπέλλου, τη Στέλλα Χασκίλ, τη Σέβας Χανούμ, την Ιωάννα Γεωργακοπούλου και την Αγγέλα

Παπάζογλου. Γυναίκες που τραγούδησαν με αλήθεια και τόλμη, αψήφησαν τις συμβάσεις της εποχής τους και άφησαν

πίσω τους τραγούδια που εξακολουθούν να συγκινούν και να αφηγούνται ιστορίες πάθους, αγώνα, έρωτα και ελευθερίας.

Με σύγχρονες ενορχηστρώσεις, οι οποίες σέβονται το πρωτογενές μουσικό υλικό, και με μια ιδιαίτερη σκηνική αισθητική,

οι «Ρεμπέτισσες» φέρνουν το ρεμπέτικο στο σήμερα και μετατρέπουν τη βραδιά σε ένα άτυπο «ευχαριστώ» προς τις

γυναίκες που τραγούδησαν όσα συχνά δεν μπορούσαν να ειπωθούν.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται με την υποστήριξη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αιτωλοακαρνανίας και Λευκάδας.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.